جمعه ۲۷ مرداد ۱۳۹۶

بازدید میدانی فاز دو

بر اساس بازدیدهای میدانی صورت گرفته از محدوده فاز دوم پروژه می توان نتیجه گرفت که خط ساحلی بین کنگان و عسلویه از کوه هاس سنگی و صخره اي با سواحل محدود باریک شکل گرفته اند. این منطقه از رودهای سیلابی کوتاه که رسوب را از نواحی بلندتر جابجا کرده و در دلتاهای بادبزنی در ساحل رها می کنند تشکیل شده اند. سواحل در این منطقه اساسا قلوه سنگی، سنگریزه ای و ماسه درشت دانه بر روی بستر سنگی می باشند. ماسه معمولا در ساحل فوقانی در نزدیکی خط آب بالا (مد) ظاهر می شوند. بقیه قسمت ساحل معمولا از سنگریزه و قلوه سنگ با یک فاصله از ساحل و یا در لایه های ضخیم پوشیده شده است. قلوه سنگ ها بخصوص در جزر ظاهر می شوند.
 نای بند و دیر در شرق و غرب انتهای منطقه مطالعات فاز II، سواحلی ماسه ای با شیب ملایم هستند که بترتیب در دره های رودخانه های گاوبندی و دیر شکل گرفته اند. رسوبات در منطقه مورد مطالعه اغلب کربناته هستند که شامل نرم تنان که بیشتر آنها جوان هستند می باشد. علاوه بر این انتقال ضمنی مواد توسط رودخانه، مواد کربناتی قدیمی تری از خشکی به رسوبات ساحلی اضافه می‌شود. رسوبات کربناتی قدیمی تر فاقد ساختار و به رنگ خاکستری هستند. قلوه سنگ ها غالبا سنگ آهک با منشا زمینی هستند.
بنادر واقع در محدوده پروژه فاز II عبارتند از: عسلویه، نخل تقی، POGC، شیرینو، پتروشیمی، پرک، طاهری، تمبک LNG، ایران LNG، کنگان و دیر. بنادر عسلویه، شیرینو و پرک مشکل رسوب دارند. جهت خالص نرخ انتقال رسوب ماسه ای موازی ساحل عموما از غرب به شرق می باشد.
پوشش مرجانی در آبسنگ ها نسبتا زیاد است، اگرچه تنوع آنها کم است- مجموعه مرجان های مغزی و فاوید و Porites غالب هستند. مرجان شاخ گوزنی ظاهرا در یک دوره گرم اولیه در قرن از بین رفته اند. تراکم و تنوع ماهی ها بطور قابل ملاحظه ای زیاد است. طوطی ماهی با طول 50 سانتیمتر در عمق آب 5 متری مشاهده شده است، و هامورماهی به وفور یافت می شود. لاک پشت های فراوانی نیز وجود دارد. خلیج نای بند منطقه ای است با تنوع زیستی جانوری که می بایست تحت حفاظت قرار گیرد.
تعداد مرجان هایی که با توجه به توسعه های اخیر در زمینه نفت و گاز هنوز زنده هستند بطور شگفت آوری زیاد است. منطقه مورد بازدید احتمالا بطور متوسط بین 10 تا 15 % از مرجان پوشیده شده است. برای مقایسه، سالم ترین آبسنگ های جهان (برای مثال The Great Barrier Reef در استرالیا) معمولا در آنها ماکزیمم مقدار متوسط مرجان ها در حدود 45% می باشد. مقدار معمول برای پوشش مرجان ها در آبسنگ های جهان بطور متوسط حدود 30% می باشد.
اخیرا بر پایه شواهد زیادی از مرجان های مرده در بستر بعضی سواحل این شبهه ای ایجاد شده که پوشش مرجانی در این آبسنگ ها در حال کاهش هستند. با این وجود آنچه که از مرجان ها باقی مانده است ارزش حفظ کردن و نگهداری را دارد. مشاهدات ما از زندگی ماهی ها درخور این چنین محیط تنش زا میتوان توصیف کرد. چندین هامور ماهی با اندازه معمولی (حدود 30 سانتیمتر) مشاهده شده است، و بر پایه مقدار بقایای ماهی های در بستر، این محل بجهت ماهیگیری مورد علاقه است. تعداد کمی طوطی ماهی مشاهده شد، که این تعداد نگران کننده است. آبسنگ های مرجانی همیشه در رقابت با جلبک ها هستند، و آبسنگ ها در زمانی که جلبک ها توسط ارگانیسم های تغذیه از قبیل طوطی ماهی و توتیای دریایی اجازه رشد و ازدیاد پیدا نمی کنند، زنده می مانند. مشکل این جاست که ذخیره طوطی ماهی در منطقه تمام شده است. آنها معمولا در تورهای ماهیگیری گرفتار می شوند.

نقاط بازدید زمینی، محدوده کنگان و دیر در تصویر ماهواره‌ای IRS 2003 
نقاط بازدید زمینی، محدوده کنگان و دیر در تصویر ماهواره‌ای IRS 2003 

نقاط بازدید زمینی، محدوده تمبک و اختر در تصویر ماهواره‌ IRS2003 
نقاط بازدید زمینی، محدوده تمبک و اختر در تصویر ماهواره‌ IRS2003

 

 


تاریخ بروزرسانی : ۱۵ اسفند ۱۳۹۰ ۱۱:۱۲

اطلاعات بیشتر :